Bazen işteyken durduk yere evimi özlüyorum...Sanki canlı biriymiş gibi, hani insan bebeğini özler ya evimi de öyle düşünüyorum..ben işteyken orda yalnız, soğuk, öksüz kalıyor sanki. Hani ev kadınımı olsaydım diye tereddütte kalıyorsun bir an, bütün gün evinle ilgilenmek de güzel olsa gerek...
Neyseki bugün Cuma diyemiyorum. Zira yarın işe gelmem gerekiyor, yarım gün de olsa çalışacağım.
Haftasonları bile o kadar mühimken...:(
Salonumuzdan küçük bir görüntü daha paylaşmak istedim.
Pembe koltuklarımı çok seviyorum...
.jpg)























































